از بهت...

از بهت...

دریافتم که ناچیزتر از آنم که رنج عظیم هستی را بتوانم آنگونه که باید متوجه شوم. گویی من هم از دگرگونی روزگار در امان نبوده ام. این چیزها خوشایند نیست. حالا چشهایمان به رودخانه های خشک مبدل شده و توانایی گریستن بر همین مقدار رنج هم از دست رفته است. گاهی فکر میکنم ضمیر آدمی بی مایه و علیل است. در برابر درک تمام و کمال موقعیت هایی که خودش برای خودش رقم می زند بی مایه و علیل است و ما قدرت این را داریم تا کماکان با کمال بهت و نادانی در کنار چنین رنج هایی غافلانه زندگی کنیم.

نوشته شده در جمعه هجدهم فروردین ۱۳۹۶ساعت 19:17 توسط جـ ـــ ـا و یــ ــ ــ ـــد|