مقصد؟

راه! مقصد! راهِ درست! مقصد درست!

همهی دردسرها از همین جا شروع می شود. وقتی که کسی قصد کند که راه درست را به شما نشان دهد و یا حتی بخواهد از امکانِ آن سخن بگوید. واقعیت این است که نه راهی هست نه مقصدی، بلکه تنها چیزی که وجود دارد افسانه است و افسانه بودن آن تنها مشمول مَعونتِ زندگیِ انسانی نیست و تمام ابعاد مادی آن را هم در بر می گیرد. تعابیری نظیرِ «راه درست»، «هدف درست» در واقع چیزی جز زندان نیستند. زندان هایی که هر کسی به تناسب پرورشش به آنها ایمان آورده و دورهی محکومیت خود را در آن سپری می کند. زندانهایی که قرار است محکومانش را از چیزی نجات دهد. از چه چیز؟ شاید از زندگی! گویا انسان ها در طول تاریخ نتوانسته اند زندگی را آن طوری که هست بپذیرند و همیشه به دنبال یک هدف؛ یک مسیر: یک راه درست بوده اند که حتماً باید جایی باشد و اینان به آن دست یابند. در این کرهی خاکی هیچ حیوانی مثل انسان به دنبال «راه های درست» نبوده؛ بل هیچ حیوانی مثل انسان خود را چنین گمراه نکرده.